29 December 2009

Μετόχι Εύβοιας: Σπήλαιο Κολέθρα + Ανώνυμο

Στις 26 Δεκεμβρίου 2009, ξεκινήσαμε για μια ακόμα εκδρομή, αυτή τη φορά στην Εύβοια με σκοπό την εξερεύνηση του σπήλαιο Κολέθρα Μετοχίου, στο ομώνυμο χωριό. Το χωριό Μετόχι είναι 2.30 ώρες από Αθήνα μέσο της Στενής Ευβοίας.

Αφού φτάσετε στο χωριό, ρωτήστε για το δρόμο που πηγαίνει στο σπήλαιο Κολέθρα. Όταν μπείτε σε αυτόν, θα περάσετε το ποτάμι δύο φορές,


και προχωρήστε μέχρι να βρείτε το χωματόδρομο που στρίβει αριστερά (ο χωματόδρομος αυτός δεν υπάρχει στο χάρτη). Αν έχετε τζιπ συνεχίστε στο χωματόδρομο, αλλιώς παρκάρετε εκεί. Εμείς παρκάραμε εκεί, και μετά από περίπου 15 λεπτά περπάτημα φτάσαμε σε ένα ρέμα που τώρα (Δεκέμβριος) δεν είχε νερό. Επίσης σε εκείνο το σημείο έχει πέσει και ο δρόμος, οπότε το αμάξι δε μπορεί να συνεχίσει.

Σε αυτό το σημείο να σημειώσω, ότι στην προσπάθεια μας να βρούμε το σπήλαιο, παρατηρήσαμε ένα λάθος στο δελτίο της ΕΣΕ (http://www.ese.edu.gr/default.asp?V_DOC_ID=2260) όσον αφορά την τοποθεσία του σπηλαίου. Το σπήλαιο δε βρίσκεται στο ρέμα Κισσοπλατάνου όπως αναφέρεται, αλλά βρίσκεται σε ένα άλλο ρέμα παράλληλο σε αυτό.



Αρχίσαμε λοιπόν να ανεβαίνουμε το ρέμα, όπου μια απρόσμενη ανακάλυψη μας άλλαξε το πρόγραμμα.


Βρήκαμε ένα άλλο σπήλαιο σε υψόμετρο 443μ, που δεν είχαμε διαβάσει κάποια αναφορά για αυτό! Αφού διαπιστώσαμε ότι αξίζει εξερεύνησης, ετοιμαστήκαμε και μπήκαμε.




Τα πρώτα μέτρα του σπηλαίου, έχουν ορισμένα σχετικά στενά σημεία, αλλά γρήγορα ανοίγει. Μπροστά μας υψώνεται ένας βράχος ύψος περίπου 6μ. Τα πρώτα 3μ είναι δύσκολα, όπου η κλίση είναι μεγάλη και ο βράχος γλιστράει πολύ. Με τη χρήση σχοινιού και ανεμόσκαλας, ξεπεράσαμε αυτό το εμπόδιο.


Στη συνέχεια, βλέπουμε στα αριστερά, μια κατηφορική αίθουσα λίγων μέτρων, όπου απλά κρατώντας σχοινί, μπορούμε να την κατέβουμε. Το σημείο αυτό θέλει προσοχή, γιατί στο τέλος της κατηφόρας, υπάρχει στα δεξιά βάραθρο βάθους περίπου 10μ, όπου η είσοδος του δε φαίνεται από ψηλά.


Επίσης σε αυτό το σημείο συναντάμε και μια μικρή λιμνούλα.


Κατεβαίνοντας το βάραθρο διαπιστώνουμε ότι το σπήλαιο δυστυχώς τελειώνει. Στο τέρμα του, υπάρχει μεγάλη ποσότητα άμμου θαλάσσης.







Αυτό που μας έκανε εντύπωση είναι ότι στο σπήλαιο δε βρήκαμε καθόλου στοιχεία από ανθρώπινη παρουσία. Αν και είναι σχετικά εύκολο να το βρει κάποιος, στείλαμε ήδη στην ΕΣΕ ένα email να μας πουν πληροφορίες για το σπήλαιο, ελπίζοντας ότι δεν έχει εξερευνηθεί :-)

Μόλις βγήκαμε από το σπήλαιο, είπαμε να δοκιμάσουμε να βρούμε και το σπήλαιο Κολέθρα για το οποίο είχαμε αρχικά ξεκινήσει. Ευτυχώς, το σπήλαιο αυτό βρισκόταν μερικά μέτρα πιο πάνω, και η επιβλητική τού είσοδος φαίνεται καθώς πλησιάζεις.


Στην αρχή συναντάμε μία μεγάλη αίθουσα με αμμόλοφους.



Σύμφωνα με το χάρτη του σπηλαίου (τον βρίσκουμε εδώ, σελ. 58), η πρώτη αίθουσα έχει μόνο ένα πέρασμα. Όμως πλέον, έχει ανοιχτεί ένα ακόμα πέρασμα, αριστερά, από το χαρτογραφημένο, το οποίο οδηγεί σε μια ακόμα αίθουσα, που για να τη συνεχίσεις πρέπει να σκαρφαλώσεις ένα βράχο περίπου 2-3μ. Δυστυχώς την αφήσαμε για το τέλος, αλλά λόγου του ότι ήμασταν βρεγμένοι την αφήσαμε για άλλη φορά. Κάτι άλλο που επίσης έχει αλλάξει από την περιγραφή, είναι ότι το πέρασμα που οδηγεί μέσα στο σπήλαιο, δεν είναι τόσο στενό όσο αναγράφεται. Τώρα το περνάς σκυφτός.



Καθώς συνεχίζουμε στα ενδότερα του σπηλαίου, ο ήχος από το υπόγειο ποτάμι, ακούγεται όλο και πιο έντονα. Πραγματικά επιβλητικός ήχος!


Αφού δούμε την πρώτη λίμνη, και περάσουμε μερικές μικρές δυσκολίες,



συναντάμε ένα ποτάμι που έρχεται από την αντίθετη πλευρά, δημιουργεί ένα μικρό καταρράχτη και ενώνεται με ένα άλλο υπόγειο ποτάμι.



Το νερό που έρχονταν από κάτω μας, είχε μεγάλη ορμή και δε μας έδωσε περιθώρια να σκεφτούμε να κατέβουμε τον καταρράχτη όπως περιγράφεται στο δελτίο της ΕΣΕ.

Έτσι συνεχίσαμε την πορεία μας προς το σπήλαιο, με το στοιχείου του νερού να γίνεται όλο και πιο έντονο.




Το νερό ήταν αρκετά κρύο αλλά αυτό δε μας πτόησε.



Στο τέλος του ποταμού, υπάρχει λίμνη η οποία συνεχίζει με σπηλαιοκατάδυση. Εκεί σταματήσαμε εμείς.



Η ομάδα αποτελούνταν από τους (από αριστερά):

Πάνω σειρά: Αδριανός Παππάς, Φάνης Κακοσαίος, Δημήτρης Νέρης, Γιώργος Πορτοκάλογλου
Κάτω σειρά: Χριστίνα Τζάκα, Μάκης Ρόκας, Στέφανος Ψωμόπουλος, Ειρήνη Αρβανίτη

Η εκδρομή μας στην Εύβοια δε τελείωσε εκεί! Την επόμενη μέρα ανεβήκαμε τη Δίρφη (σχετικό άρθρο θα αναρτηθεί το συντομότερο)!

Άλλες φωτογραφίες:




22 November 2009

Σπηλαιοβάραθρο Νταβέλη - Πάρνηθα

Το Σάββατο που μας πέρασε (21/11/2009) ξεκινήσαμε (οι Δημήτρης Σπανός και Γιώργος Πορτοκάλογλου) για ακόμα ένα σπήλαιο του λήσταρχου Νταβέλη, αυτή τη φορά στην Πάρνηθα.

Το συγκεκριμένο σπήλαιο που αναφέρεται και στο βιβλίο του Νίκο Νέζη, "Τα βουνά της Αττικής", βρίσκεται ΝΝΔ της κορυφής 793μ και είναι μια ώρα περίπου από το δρόμο, που ενώνει τη Βαρυμπόμπη και τον Άγιο Μερκούριο, όπου αφήνουμε το αμάξι.

Η είσοδος του αν και μεγάλη, δε φαίνεται ακόμα και αν περάσεις δίπλα της (όπως έπαθα εγώ τη πρώτη φορά ;-) ) καθώς είναι τρύπα στο έδαφος και καλυμμένη από κουμαριές κλπ.




Μετά από κατάβαση 4μ περίπου, χωρίς σχοινί, ανοίγεται η κατηφορική είσοδος τους σπηλαίου.




Σε αυτό το κομμάτι το σπήλαιο παρουσιάζει ελάχιστη σταγονοροή


Αφού προχωρήσαμε 40μ περίπου, το σπήλαιο στενεύει αρκετά για να μπορείς να προχωρήσεις και δε φαίνεται να έχει συνέχεια.



Στα μέσα αυτού του κατηφορικού διαδρόμου, ανοίγεται στα αριστερά μια μικρή είσοδος



Αφού προχωρήσουμε λίγο ακόμα στα στενά περάσματα του σπηλαίου, φτάνουμε σε μια αίθουσα που χωράνε μετά βίας δύο άτομα και όπου συναντάμε το πρώτο μικρό βάραθρο βάθους 4μ. Ρίξαμε την ανεμόσκαλα μας και κατεβήκαμε στον επόμενο "όροφο".






Αφού κατέβουμε, τα πράγματα είναι καλύτερα από άποψη χώρου και η αίθουσα μας επιφυλάσσει πολλές εκπλήξεις. Στα δεξιά μας βλέπουμε το επόμενο βάραθρο βάθους 6μ, ενώ μπροστά μας και αριστερά βλέπουμε 2 μικρές στοές.



Η αριστερή στοά έχει πολύ στενή είσοδο, που όμως κάποιος μικρόσωμος άνθρωπος μπορεί να χωράει. Βάζοντας το χέρι μου μέσα με τη φωτογραφική μηχανή, προσπάθησα να φωτογραφίσω αυτό που δε φαίνεται και αντίκρισα ένα πιο μεγάλο άνοιγμα που θα μπορούσε να είχε συνέχεια



Η μπροστινή στοά, έχει ένα μικρό δωμάτιο στα αριστερά, και ένα μικρό πέρασμα στα δεξιά που μας οδηγεί στο επόμενο βάραθρο από άλλη πλευρά. Από αυτή τη πλευρά μπορούμε να κατέβουμε το βάραθρο χωρίς σχοινί αλλά η κατάβαση από αυτό το σημείο δεν ενδείκνυται.

Έτσι λοιπόν δέσαμε το σχοινί μας στο άλλο άνοιγμα και κατεβήκαμε


Αυτή η αίθουσα έχει σχετικά μεγάλες διαστάσεις και ενώνεται με την τελευταία αίθουσα του σπηλαίου που είναι περίπου 3μ πιο κάτω από αυτή. Για να κατέβουμε στην τελευταία αίθουσα, μπορούμε είτε να κατέβουμε με σχοινί, είτε από μια τρύπα βάθους 2μ, που μας οδηγεί στο τελευταίο τμήμα του σπηλαίου. Σε αυτό το κομμάτι, το σπήλαιο φαίνεται ποιο ζωντανό.


Εδώ τελειώνει το σπήλαιο


Αν και το σπήλαιο δεν είναι πολύ μεγάλο σε διαστάσεις, θέλει όμως αρκετό χρόνο μιας και είναι αρκετά "παιχνιδιάρικο" και φροντίζει να κρατάει το ενδιαφέρον αμείωτο με τις πολλές στοές του.


Ένα περίεργο είναι, ότι υπάρχουν οστά ακόμα και σε δύσκολα σημεία του.

Και άλλες φωτογραφίες: