22 November 2009

Σπηλαιοβάραθρο Νταβέλη - Πάρνηθα

Το Σάββατο που μας πέρασε (21/11/2009) ξεκινήσαμε (οι Δημήτρης Σπανός και Γιώργος Πορτοκάλογλου) για ακόμα ένα σπήλαιο του λήσταρχου Νταβέλη, αυτή τη φορά στην Πάρνηθα.

Το συγκεκριμένο σπήλαιο που αναφέρεται και στο βιβλίο του Νίκο Νέζη, "Τα βουνά της Αττικής", βρίσκεται ΝΝΔ της κορυφής 793μ και είναι μια ώρα περίπου από το δρόμο, που ενώνει τη Βαρυμπόμπη και τον Άγιο Μερκούριο, όπου αφήνουμε το αμάξι.

Η είσοδος του αν και μεγάλη, δε φαίνεται ακόμα και αν περάσεις δίπλα της (όπως έπαθα εγώ τη πρώτη φορά ;-) ) καθώς είναι τρύπα στο έδαφος και καλυμμένη από κουμαριές κλπ.




Μετά από κατάβαση 4μ περίπου, χωρίς σχοινί, ανοίγεται η κατηφορική είσοδος τους σπηλαίου.




Σε αυτό το κομμάτι το σπήλαιο παρουσιάζει ελάχιστη σταγονοροή


Αφού προχωρήσαμε 40μ περίπου, το σπήλαιο στενεύει αρκετά για να μπορείς να προχωρήσεις και δε φαίνεται να έχει συνέχεια.



Στα μέσα αυτού του κατηφορικού διαδρόμου, ανοίγεται στα αριστερά μια μικρή είσοδος



Αφού προχωρήσουμε λίγο ακόμα στα στενά περάσματα του σπηλαίου, φτάνουμε σε μια αίθουσα που χωράνε μετά βίας δύο άτομα και όπου συναντάμε το πρώτο μικρό βάραθρο βάθους 4μ. Ρίξαμε την ανεμόσκαλα μας και κατεβήκαμε στον επόμενο "όροφο".






Αφού κατέβουμε, τα πράγματα είναι καλύτερα από άποψη χώρου και η αίθουσα μας επιφυλάσσει πολλές εκπλήξεις. Στα δεξιά μας βλέπουμε το επόμενο βάραθρο βάθους 6μ, ενώ μπροστά μας και αριστερά βλέπουμε 2 μικρές στοές.



Η αριστερή στοά έχει πολύ στενή είσοδο, που όμως κάποιος μικρόσωμος άνθρωπος μπορεί να χωράει. Βάζοντας το χέρι μου μέσα με τη φωτογραφική μηχανή, προσπάθησα να φωτογραφίσω αυτό που δε φαίνεται και αντίκρισα ένα πιο μεγάλο άνοιγμα που θα μπορούσε να είχε συνέχεια



Η μπροστινή στοά, έχει ένα μικρό δωμάτιο στα αριστερά, και ένα μικρό πέρασμα στα δεξιά που μας οδηγεί στο επόμενο βάραθρο από άλλη πλευρά. Από αυτή τη πλευρά μπορούμε να κατέβουμε το βάραθρο χωρίς σχοινί αλλά η κατάβαση από αυτό το σημείο δεν ενδείκνυται.

Έτσι λοιπόν δέσαμε το σχοινί μας στο άλλο άνοιγμα και κατεβήκαμε


Αυτή η αίθουσα έχει σχετικά μεγάλες διαστάσεις και ενώνεται με την τελευταία αίθουσα του σπηλαίου που είναι περίπου 3μ πιο κάτω από αυτή. Για να κατέβουμε στην τελευταία αίθουσα, μπορούμε είτε να κατέβουμε με σχοινί, είτε από μια τρύπα βάθους 2μ, που μας οδηγεί στο τελευταίο τμήμα του σπηλαίου. Σε αυτό το κομμάτι, το σπήλαιο φαίνεται ποιο ζωντανό.


Εδώ τελειώνει το σπήλαιο


Αν και το σπήλαιο δεν είναι πολύ μεγάλο σε διαστάσεις, θέλει όμως αρκετό χρόνο μιας και είναι αρκετά "παιχνιδιάρικο" και φροντίζει να κρατάει το ενδιαφέρον αμείωτο με τις πολλές στοές του.


Ένα περίεργο είναι, ότι υπάρχουν οστά ακόμα και σε δύσκολα σημεία του.

Και άλλες φωτογραφίες:


4 comments:

katerina said...

Μπράβο παιδιά. Το είχαμε κι εμείς σταμπάρει λίγο παλαιότερα αλλά δεν το κατεβήκαμε τότε... μπράβο σας

George said...

Ευχαριστούμε Κατερίνα!

Vril said...

Γειά χαρα !

Είναι πάρα πολύ ωραίο αίσθημα, να βγαίνεις έξω, να περπατάς, να βρίσκεις κάτι που σε ενδιαφέρει και να το ανακαλύπτεις, για σένα...

Έτσι λοιπόν, φαντάζομαι οτι καταλαβαίνω τη χαρά σας, που πήγατε, βρήκατε και κατεβήκατε το βαραθρο στην Πάρνηθα, που η λαϊκή μούσα το ήθελε κρυσφήγετο του διαβόητου λήσταρχου.

Σίγουρα θα αναρωτηθήκατε, αν τελικά έχει νόημα να κρυφτεί ο λήσταρχος εκεί, μια που αν ανακάλυπταν οι διώκτες του την είσοδο, ήταν χαμένος από χέρι...

Βλέποντας τις φωτογραφίες σας είδα τη χαρά ζωγραφισμένη στα πρόσωπά σας. Είδα όμως ότι κατεβήκατε ενα σχοινί, ένα κατακόρυφο σχοινί, με ενα απλό "οκτάρι". Αν το σημείο που κατεβήκατε δεν ήταν όμως τόσο βατό, δεν είχε πιασίματα, πως θα το ξανα-ανεβαίνατε ? Χμμμμμ.....

Να μια καλή στιγμή, να αναφέρουμε τα σεμινάρια σπηλαιολογίας. Πέρα από την κοινή λογική, χρειάζονται και διάφορες τεχνικές μέσα στα σπήλαια!

Εντελώς φιλικά. Τα πολλά τα "μπράβο" είναι για τους ανόητους και τους ανίκανους...

George said...

Γεια χαρά Vril!

Εννοείται πως είχαμε αναβατήρες (2 jumar) μαζί μας! Καταβατήρα μόνο δεν έχουμε για αυτό και το οχτάρι.

Τα σεμινάρια είναι σίγουρα πολύ σημαντικά και μόλις μου δοθεί η ευκαιρία θα τα παρακολουθήσω.

Ο Νταβέλης πάντως αν όντως χρησιμοποίησε το συγκεκριμένο σπήλαιο σαν κρησφύγετο, βασίστηκε στο ότι δε θα τον έβρισκαν. Γιατί αν τον έβρισκαν.. δε θα την έβγαζε καθαρή!