Φυσιολάτρες..

Σπήλαιο Μεγάλη Ατμότρυπα

2011-12-25T15:16:00.002+02:00

Στο νομό Αρκαδίας και αρκετά κοντά στο Σπήλαιο Καραφωτιά βρίσκεται ένα όμορφο οριζόντιο σπήλαιο. Το σπήλαιο Μεγάλη Ατμότρυπα.

Βρίσκεται λίγα μέτρα πιο ψηλά από ένα λιβάδι πριν το χωριό Κάψια του δήμου Μαντινείας, που συναντάμε στο δεξί μας χέρι μαζί με ένα γεφυράκι, καθώς ερχόμαστε από το τουριστικό Σπήλαιο Κάψια.

Η είσοδος του προδίδεται από μια εσοχή που κάνει ο βράχος. Στην αρχή έχει ένα κατηφορικό στένωμα, και μετά από μια οριζόντια σχισμή, το σπήλαιο ανοίγει και αμέσως συναντάμε μία στολισμένη αίθουσα

Φωτογραφία: Ξένια Γεωργοπούλου

Το σπήλαιο έχει και έντονη σταγονοροή που το κάνει ακόμα πιο όμορφο σε ορισμένα σημεία

Εκτός από σταλαγμίτες και σταλακτίτες, συναντήσαμε και μερικές μικρές "κουρτίνες"

Φωτογραφία: Ξένια Γεωργοπούλου

Εκτός της κύριας αίθουσες, υπάρχουν και άλλες μικρότερες, οι οποίες τελειώνουν μετά από μερικά μέτρα

Φωτογραφία: Ξένια Γεωργοπούλου

Αξιοσημείωτο είναι ότι σε δεύτερη επίσκεψη σπηλαιολόγων την ίδια μέρα, βρήκαν μέσα στη σπηλιά σκορπιούς αρκετά μακριά από την είσοδο.

Άλλες φωτογραφίες:

Φωτογραφία: Ξένια Γεωργοπούλου

Φωτογραφίες: Άννα Ραπάνη

Σπήλαιο Καραφωτιά

2011-11-15T16:36:00.000+02:00

Κοντά στο τουριστικό σπήλαιο Κάψια του νομού Αρκαδίας, μέλη του συλλόγου ΣΠΕΛΕΟ, εξερευνήσαμε ένα νέο βάραθρο, με το όνομα Σπήλαιο Καραφωτιά. Πρόκειται για ένα σπηλαιοβάραθρο συνολικού βάθους 40μ περίπου.

Βρίσκεται ανάμεσα σε θάμνους, λίγα μέτρα πιο ψηλά από το εκκλησάκι που συναντάμε στο αριστερό μας χέρι στο δρόμο από το χωριό Κάψα προς το τουριστικό σπήλαιο.

Η είσοδος του είναι σχετικά στενή, και μας επιφύλασσε ένα κατέβασμα 30μ περίπου

Φωτογραφία: Ξένια Γεωργοπούλου

Η αίθουσα που συναντήσαμε μόλις φτάσαμε κάτω, είναι μακρόστενη και στον πάτο της βρήκαμε κάποια σκουπίδια που έριχναν πιθανώς ντόπιοι.

Φωτογραφία: Ξένια Γεωργοπούλου

Η συνέχεια βρισκόταν σε ένα κατέβασμα 3μ περίπου, που οδηγούσε σε ένα μικρό λαγούμι και αυτό με τη σειρά του στην τελευταία αίθουσα του σπηλαίου μετά από ένα σύντομο κατέβασμα 5μ περίπου.

Φωτογραφία: Ξένια Γεωργοπούλου

Η αίθουσα αυτή είχε μικρές διαστάσεις και το σπήλαιο τελείωνε εκεί. Ενδιαφέρον ήταν ότι υπήρχαν πολλά φερτά υλικά σε ένα σημείο, από το οποίο πιθανώς να υπήρχε κάποιο πέρασμα προς το πάνω κάποτε.

Άλλες φωτογραφίες:

Φωτογραφίες: Άννα Ραπάνη

Σπήλαιο Καταρρακτών Έδεσσας

2011-08-06T16:54:00.007+03:00

Σε απόσταση μόλις λίγων λεπτών από το κέντρο της Έδεσσας, βρίσκεται το τουριστικό Σπήλαιο Καταρρακτών. Πήρε το όνομα του από το μεγάλο καταρράκτη που βρίσκεται έξω από την είσοδο του. Το σπήλαιο βρίσκεται σε ένα πολύ ωραίο και προσεγμένο πάρκο που το νερό κυριαρχεί και παρότι δεν έχει μεγάλο μήκος αξίζει να το επισκεφθούμε

Για να δούμε τον καταρράκτη και το σπήλαιο αρκεί να κατέβουμε μερικά σκαλοπάτια

Στο σημείο που σκάει ο καταρράκτης, το νερό δημιουργεί ένα δροσιστικό σπρέι

Ακριβώς δίπλα στον καταρράκτη βρίσκεται και το σπήλαιο

Πρόκειται για ένα διάδρομο με λίγες αίθουσες που ποικίλουν σε μέγεθος

Στο τέλος του διαδρόμου, ένα ξύλο σαν μπάρα, σταματάει την πορεία μας. Από εκεί το σπήλαιο φαίνεται να έχει ένα μικρό κατέβασμα περίπου 2μ, και να τελειώνει εκεί

Η Έδεσσα είναι γνωστή και ως η πόλη των νερών. Χαρακτηριστικό όνομα καθώς μικρά ποτάμια και καταρρακτάκια βρίσκονται σε αρκετά σημεία της πόλης δίνοντας της μια σπάνια ομορφιά. Άξια επίσκεψης είναι επίσης και η παλιά πόλη στην οποία συναντάμε πλακόστρωτο δρόμο και πολλά διατηρητέα σπίτια.

Ορυχεία Φυρέ - Υμηττός

2011-06-15T17:04:00.007+03:00

Στη βορειοανατολική πλευρά του Υμηττού, κοντά στη μονή Αγίου Ιωάννη Κυνηγού, βρίσκονται τα ορυχεία Φυρέ. Υπάρχουν ελάχιστες πληροφορίες για τα συγκεκριμένα ορυχεία, και πιθανώς εξήγαγαν κάρβουνο. Για να τα προσεγγίσει κάποιος αρκεί να πάρει το μονοπάτι που βρίσκεται παράλληλα με το δρόμο, πίσω από τη μονή, με κατεύθυνση το βουνό, στο σημείο που φαίνεται στη φωτογραφία:

Η πεζοπορία προς τα ορυχεία διαρκεί μόλις λίγα λεπτά, και στη διαδρομή συναντάμε και άλλα ορυχεία τα οποία όμως δεν έχουν κάποιο ενδιαφέρον.

Μόλις φτάσουμε στην είσοδο του, θα δούμε ότι υπάρχουν ακόμα κάποια εγκαταλελειμμένα κτίρια που χρησιμοποιούνταν κάποτε για τις ανάγκες του ορυχείου.

Μπαίνοντας μέσα βλέπουμε ένα μακρύ διάδρομο αρκετών μέτρων.

Γενικά το ορυχείο, αναπτύσσεται σε τρία επίπεδα που ενώνονται μεταξύ τους και αν και συναντάμε αρκετές στοές αριστερά και δεξιά της κεντρικής όδευσης, όλες σταματούν μετά από λίγα μέτρα, και είναι σχετικά δύσκολο να χαθεί κάποιος προσεκτικός εξερευνητής. Γι' αυτό και καθίσταται ιδανικό ορυχείο για μια πρώτη γνωριμία.

Επίσης βρήκαμε και μια δεύτερη είσοδο λίγο πιο ψηλά υψομετρικά από την κύρια, η οποία βγάζει κατευθείαν στο ψηλότερο επίπεδο και την οποία κρύβει το δάσος.

Ενδιαφέρον είχε μια αίθουσα στην οποία υπήρχαν αρκετοί τσιμεντόλιθοι, που πιθανώς χρησιμοποιούνταν ως κάθισμα από τους εργάτες.

Άλλες φωτογραφίες:

Φωτογραφίες: Ραπάνη Άννα

Σπήλαιο Ρίζα - Αγριλίκι

2011-04-11T18:14:00.000+03:00

Το σπήλαιο Ρίζα είναι ένα ακόμα βάραθρο στο Αγριλίκι που η είσοδος του φανερώθηκε μετά από επίμονη διάνοιξη που έκανε ο σπηλαιολόγος κ. Σπύρος Ανέστης μέλος του συλλόγου ΣΠ.ΕΛ.Ε.Ο. Έχει βάθος 16μ, και μας οδηγεί σε μια αίθουσα που έχει επίσης 16μ μήκος.

Το ενδιαφέρον αυτού του σπηλαίου είναι μια μεγάλη ρίζα ύψους 2μ περίπου που κρέμεται από την οροφή και έχει καλυφθεί από άσπρο σταλακτιτικό υλικό. Εξαιτίας αυτής της ρίζας, πήρε και το σπήλαιο την ονομασία του.

Μόλις κατεβούμε, η αίθουσα στενεύει μέχρι που κλίνει τελείως μετά από λίγα μέτρα

Αν και μικρό σπηλαιοβάραθρο, η σπάνια "σταλακτιτική ρίζα" το καθιστά μια πολύ ωραία και γρήγορη εκδρομή.

Άλλες φωτογραφίες:

Σπήλαιο Αφαίας - Όρος Αιγάλεω

2011-03-07T10:56:00.002+02:00

Το σπήλαιο της Αφαίας στο όρος Αιγάλεω (Χαϊδάρι) ανακαλύφθηκε μόλις το 2008 και είναι ένα από το πιο όμορφα της Αττικής. Την είσοδο του την βρήκαν δύο παιδιά (οι Παναγιώτης Διονυσίου και Δημήτρης Παναγιωτίδης) και περισσότερες πληροφορίες για το ιστορικό του μπορείτε να βρείτε εδώ.

Η είσοδος του είναι αρκετά μικρή, και κατηφορική στα πρώτα μέτρα της

Αμέσως όμως βρισκόμαστε σε μια μεγάλη αίθουσα που εκτός από σταλακτίτες συναντάμε και ρίζες που κρέμονται από την οροφή

Το σπήλαιο έχει κατηφορική ανάπτυξη, αλλά χωρίς να χρειάζεται σχοινί. Θα συναντήσουμε μεγάλη ποικιλία σε σταλακτιτικούς και σταλαγμιτικούς σχηματισμούς, και αυτό είναι που το κάνει από τα ωραιότερα της Αττικής

Στην τελευταία αίθουσα, αν κοιτάξουμε προσεκτικά, θα βρούμε και μερικούς πολύ ωραίους ελικτίτες

Άλλες φωτογραφίες:

Φωτογραφία: Άννα Ραπάνη

Σπήλαιο Τελωνότρυπα - Λευκά όρη

2011-02-11T20:51:00.001+02:00

Το σπήλαιο Τελωνότρυπα είναι ένα σπηλαιοβάραθρο με ενδιαφέρουσα ιστορία. Πήρε το όνομα του από το κλάμα των άρρωστων μωρών που πέταγαν μέσα πριν πολλά χρόνια, και έδινε την εντύπωση ότι προέρχεται από τελώνια (κάτι σαν πνεύματα/ξωτικά). Επίσης κατά τη διάρκεια του Β' παγκοσμίου πολέμου, χρησιμοποιούνταν σαν καταφύγιο ανταρτών.

Για να το βρούμε, αρκεί να περπατήσουμε λίγα λεπτά στο μονοπάτι που ξεκινάει κάτω από το χωριό Ζούρβα προς το σπήλαιο Βρυσί, και στη συνέχεια να ανηφορίσουμε για λίγο προς τα αριστερά, στην ρίζα του βράχου

Η είσοδος του είναι σχετικά μικρή, και αφού συρθούμε για να μπούμε, βλέπουμε μια μακρόστενη κατηφορική αίθουσα μήκους λιγότερο από 7μ

όπου στο τέρμα της βλέπουμε ένα βάραθρο 12μ βάθος περίπου, και ένα πατάρι διαστάσεων 3x4μ στα 5μ βάθος

Η τελευταία αίθουσα είναι και η μεγαλύτερη του σπηλαίου (μήκους 12μ περίπου) και στο τέρμα της υπήρχαν πολλοί σκελετοί από ζώα.

Σπήλαιο Μεγάλη βραχοσκεπή - Λευκά Όρη

2011-01-28T13:07:00.000+02:00

Στο μονοπάτι που πάει από το χωριό Ζούρβα στο σπήλαιο Βρυσί (η περιγραφή της διαδρομής εδώ), βλέπουμε στα αριστερά μας μια μεγάλη βραχοσκεπή την οποία αποφασίσαμε να την επισκεφθούμε

Για να την προσεγγίσουμε υποθέσαμε ότι πρέπει να μπούμε από πάνω, καθώς δε ξέραμε πόσο απότομη είναι η πλαγιά που φαίνεται μπροστά στην είσοδο της. Οπότε κάναμε αριστερά στο ανηφορικό μονοπάτι που συναντάμε 20 λεπτά από την ώρα που ξεκινήσαμε

Η διαδρομή ήταν πιο δύσκολη από ότι περιμέναμε. Το μονοπάτι που είχε μεγάλη κλίση, τελείωνε λίγο παραπάνω, δίνοντας τη θέση του σε υποτυπώδη μονοπάτια σχηματισμένα από τα αγριοκάτσικα της περιοχής

Αφού κάναμε και λίγο ψευτο-αναρρίχηση, ήρθε η ώρα να αρματώσουμε ώστε να κατέβουμε από πάνω

Η θέα ήταν εντυπωσιακή

Η βραχοσκεπή είχε ύψος 12μ και βάθος 17μ. Δίπλα είχε ακόμα μια είσοδο μικρότερη, και δυστυχώς δεν είχε κάποια άλλη συνέχεια

Από την είσοδο του σπηλαίου, είδαμε ότι ίσως θα μπορούσαμε να είχαμε αποφύγει την προσέγγιση από πάνω αλλά σίγουρα άξιζε τον κόπο καθώς κάναμε και την προπόνηση μας.

Άλλες φωτογραφίες:

Σπήλαιο Βρυσί - Λευκά όρη

2011-01-08T21:34:00.001+02:00

Το σπήλαιο Βρυσί βρίσκεται στην αριστερή πλευρά του φαραγγιού Βρυσί, κοντά στο χωριό Ζούρβα στο νομό Χανιών. Για να προσεγγίσουμε πρέπει να διανύσουμε μια απόσταση 2 ωρών περίπου σε καλά σηματοδοτημένο μονοπάτι (σχετικό άρθρο εδώ). Πρόκειται για ένα υπόγειο ποτάμι συνολικού μήκους 700μ περίπου, από το οποίο υδρεύονται τα χωριά της περιοχής.

Έχει δύο εισόδους, σε λίγα μέτρα απόσταση η μία από την άλλη, και προτιμήσαμε τη δεύτερη γιατί μας επιτρέπει να μπούμε χωρίς να βραχούμε.

Αφού συρθήκαμε για λίγα μέτρα, ακούγοντας τον ήχο του νερού να δυναμώνει, βρεθήκαμε μπροστά στο ποτάμι. Από τα πρώτα λεπτά το σπήλαιο εντυπωσιάζει με μικρούς καταρράχτες και τις σχετικά μεγάλες αίθουσες

Μετά από λίγα μέτρα, σειρά έχει και ένας πιο μεγάλος καταρράχτης

Ακολουθεί ένα ανέβασμα σε μια πλαγιά, και μετά το σπήλαιο παίρνει μια ρηγματώδης μορφή

Έχοντας βραχεί μέχρι το γόνατο προς το παρόν, και έχοντας περπατήσει περίπου 300μ από την είσοδο, φτάνουμε σε ένα σημείο όπου το σπήλαιο έχει δύο διαδρόμους. Ακολουθήσαμε τον αριστερό και μετά από λίγο βρεθήκαμε σε μια αίθουσα με πάρα πολύ ωραίο διάκοσμο

Φωτογραφία: Γρηγόρης Αναστασόπουλος

Αφήσαμε την αίθουσα με τα άσπρα σταλαγμητικά, και ήρθε η ώρα να βραχούμε λίγο παραπάνω. Mπροστά μας ήταν μια όμορφη λίμνη με βάθος περίπου 1.40μ

Από εδώ και πέρα το σπήλαιο άρχισε να κλείνει σταδιακά μέχρι που φτάσαμε στο τέλος του

Άλλες φωτογραφίες:

Λευκά όρη: Ζούρβα - Βρυσί

2011-01-03T13:18:00.002+02:00

Η Ζούρβα είναι ένα ορεινό χωριό στο νομό Χανίων. Αν και μικρό είναι όμορφο χωριό, με ιστορική σημασία, καθώς οι κάτοικοι του βοήθησαν την Κρήτη στους απελευθερωτικούς της αγώνες.

Η πορεία που κάναμε ξεκινούσε από το μονοπάτι κάτω από το χωριό, μέχρι το σπήλαιο Βρυσί, στο ομώνυμο φαράγγι, από το οποίο έρχεται υπόγειο ποτάμι, που ακόμα και σήμερα είναι ο μόνος τρόπος ύδρευσης των γύρω χωριών.

Για να βρούμε το μονοπάτι, πήραμε το χωματόδρομο που βρίσκεται λίγο μετά το χωριό, (στα αριστερά του δρόμου με κατεύθυνση τα Μεσκλά), μέχρι το τέλος του περίπου όπου βλέπουμε και κόκκινη σήμανση.

Στα πρώτα λεπτά πεζοπορίας συναντάμε το φαράγγι της Τρομάρισσας το οποίο το διασχίζουμε

Η διαδρομή μας τώρα γίνεται λίγο ανηφορική, και η θέα φανταστική

20 λεπτά από την ώρα που ξεκινήσαμε, συναντάμε ένα άλλο μονοπάτι (και το προσπερνάμε) το οποίο μάλλον φτιάχτηκε για να πέρασουν οι σωλήνες που φέρνουν το νέρο από το σπήλαιο Βρυσί, προς τα χωριά. Γενικά στη διαδρομή συναντάμε σε αρκετά σημεία τους σωλήνες οι οποίοι στο μεγαλύτερο μέρος είναι θαμμένοι

Η πρώτη μας στάση, θα γίνει σε ένα μικρό σπήλαιο που συναντάμε στα αριστερά μας, πάνω στο μονοπάτι. Αν και αυτά τα σπήλαια συνήθως δεν έχουν ενδιαφέρον, το συγκεκριμένο ξεπέρασε τις προσδοκίες μας, καθώς είχε όμορφο διακόσμο παρότι μικρό

Αφού επιβεβαίωσαμε τον κανόνα, ότι και η λιγότερο υποσχομένη τρύπα θέλει εξερεύνηση για να είμαστε σίγουροι, συνεχίσαμε την πορεία μας

Το μονοπάτι περνάει δίπλα από χαρακτηριστικές πεζούλες

και αφού θαυμάσαμε τη θέα, σιγά σιγά ετοιμαστήκαμε να μπούμε στο φαράγγι Βρυσί

Το μονοπάτι σε αυτό το σημείο είναι λίγο πιο άγριο, όπως και το τοπίο

Φωτογραφία: Γρηγόρης Αναστασόπουλος

Φτάνοντας στο φαράγγι, το μονοπάτι συνεχίζει για το χωριό Λάκκοι. Εμείς, αφήσαμε το μονοπάτι και ανηφορίσαμε για λίγα μέτρα το φαράγγι, μέχρι να βρούμε την είσοδο του σπηλαίου. Η πεζοπορία μας μέχρι εκεί διήρκεσε 2 ώρες περίπου

Η εκδρομή μας όμως δεν τελειώσε εκεί. Ανηφορίσαμε λίγο ακόμα μέχρι τη δεύτερη είσοδο του σπηλαίου, ετοιμαστήκαμε, και μπήκαμε! (coming soon)

Άλλες φωτογραφίες:

Τρύπα του απάνω χαλασέ - Λευκά όρη

2010-12-31T16:36:00.007+02:00

Στις 22-26 Δεκεμβρίου 2010, μέλη του Σπηλαιολογικού Ομίλου Κρήτης, του ΕΟΣ Χανιών και του ΣΠΕΛΕΟ, βρέθηκαν στη Κρήτη, και συγκεκριμένα στο χωριό Ζούρβα.

Το πρώτο σπήλαιο που επισκεφθήκαμε ήταν η Τρύπα του απάνω χαλασέ. Πρόκειται για ένα βάραθρο συνολικού βάθους 15μ περίπου, και όχι δυστυχώς για κάτι μεγαλύτερο όπως υποστήριζαν οι ντόπιοι.

Για να το προσεγγίσουμε αφήσαμε τα αυτοκίνητα λίγο πριν τη Ζούρβα (ερχόμενοι από Θέρισο), στο σημείο που ξεκινάει μονοπάτι και χωματόδρομος

Αφού περάσαμε τη στάνη ενός βοσκού, συνεχίσαμε ευθεία για λίγο ακόμα στο μονοπάτι, αφήνοντας το μονοπάτι σε σημείο που έστριβε προς τα δεξιά

Στο αριστερό μας χέρι βλέπουμε το "χαλασέ", και το σπήλαιο είναι στην πλαγιά του βουνού που βλέπουμε από πάνω

Ύστερα από λίγα λεπτά σε υποτιπώδες μονοπάτι ζώων, βρίσκομαστε μπροστά στην είσοδο του

Μπήκαμε και είδαμε ότι έχει ένα κατέβασμα 12μ, και μετά από μια πολύ μικρή κατηφόρα έχει ένα ακόμα κατέβασμα 3μ ακόμα, όπου τελειώνει εκεί

Φωτογραφία: Γρηγόρης Αναστασόπουλος

Άλλες φωτογραφίες:

Τρύπια Σπηλιά - Υμηττός

2010-12-21T18:55:00.000+02:00

Στις 21 Νοεμβρίου 2010 επισκεφθήκαμε την Τρύπια σπηλιά στον Υμηττό. Πρόκειται για μια αψίδα που ίσως κάποτε ήταν σπήλαιο που κατέρρευσε η οροφή του. Δεν έχει κάποιο ενδιαφέρον αφού δε πρόκειται ουσιαστικά για σπήλαιο, αλλά αξίζει για μια βόλτα στον Υμηττό. Εμείς πήγαμε για κάνουμε προπόνηση στο αρμάτωμα στο βράχο που έχει.

Βρίσκεται ΒΑ της κορυφής Μαυροβούνι και η μεγάλη τού είσοδος φαίνεται από μακριά. Αφού αφήσουμε το αμάξι δίπλα από ένα πυλώνα της ΔΕΗ, περπατάμε περίπου για 40 λεπτά

Η γέφυρα που σχηματίζει έχει περίπου 20μ ύψος και αφού περάσουμε από κάτω βλέπουμε μια αίθουσα που έχει στα τοιχώματα της μικρές σπηλιές

Εμείς αφού βρήκαμε κάποια βράχια που μας άρεσαν αρχίσαμε να κάνουμε την προπονήση μας στην τοποθέτηση ειδικών βυσμάτων στο βράχο

Άλλες φωτογραφίες:

Όμορφο Σπήλαιο - Αγριλίκι

2010-12-02T11:18:00.002+02:00

Το Αγριλίκι είναι ένα άγνωστο βουνό καθώς είναι προέκταση της Πεντέλης προς την πλευρά που βλέπει τη Νέα Μάκρη. Κρύβει αρκετά σπήλαια με μεγαλύτερο και ομορφότερο το Όμορφο Σπήλαιο. Πρόκειται για ένα σπηλαιοβάραθρο που στο μεγαλύτερο μέρος του είναι ανενεργό αλλά παρόλα αυτά δεν παύει να αποδεικνύει το όνομα του.

Η είσοδος του είναι κρυμμένη μέσα στους θάμνους και έχει ένα λίγο στενό κατέβασμα 6μ περίπου

Αμέσως βρισκόμαστε σε μια μεγάλη, μακρόστενη αίθουσα, που έχει πολλούς σταλακτίτες στην οροφή

Προχωράμε μερικά μέτρα μέχρι να συναντήσουμε το επόμενο κατέβασμα

Σε αυτή τη διαδρομή συναντάμε από σταλακτιτικές κουρτίνες

μέχρι και μικροσκοπικούς σταλαγμίτες που θέλουν πολύ προσοχή καθώς είναι εύθραυστοι

Έρχεται η ώρα του κατεβάσματος που είναι μόνο 4μ περίπου

Μόλις κατέβουμε, βλέπουμε ότι πρόκειται για μια μικρή αίθουσα με όμορφα σταλαγμιτικά, που στο τέλος της, μετά από ένα ανέβασμα 4-5μ περίπου, έχει μια πολύ στενή αίθουσα με άσπρους σταλακτίτες

Το σπήλαιο μας εντυπωσίασε παρότι η σταγονοροή του ήταν ελάχιστη. Σίγουρα όταν θα ήταν ενεργό θα ήταν από τα πιο ωραία της Αττικής.

Και άλλες φωτογραφίες:

Κατάδυση στο Λαιμό Βουλιαγμένης

2010-11-16T20:32:00.002+02:00

Την Κυριακή που μας πέρασε, το πρόγραμμα είχε κατάδυση σε μια παραλία στο Λαιμό Βουλιαγμένης. Ο καιρός ήταν κατάλληλος οπότε ετοιμαστήκαμε για τη βουτιά.

Επειδή η εμπειρία μου στις καταδύσεις είναι μηδαμινή, έμεινα έκπληκτος από αυτά που συναντήσαμε σε μια απλή παραλία της Αθήνας και σε βάθος μέχρι 13μ

Το πρώτο πράγμα που είδαμε ήταν κίτρινοι παραζωανθοί, ένα είδος ανεμώνης

Ακολούθησαν και άλλοι εντυπωσιακοί κάτοικοι της θάλασσας όπως

ο γνωστός αστερίας

η πίννα, ένα όστρακο μεγάλου μεγέθους και προστατευόμενο είδος

ματάκι της Παναγιάς ή μάτι της θάλασσας, ένα μικροσκοπικό όστρακο με έντονα χρώματα

κόκκινη ανεμώνη της νύχτας

η μπονέλια, απλώνει την προβοσκίδα της για να συλλέξει τροφή

αχινός

Άλλες φωτογραφίες:

Φωτογραφίες: Βασίλης Αθανασόπουλος

Ορυχεία Σκαλιστήρι - Μάνδρα Αττικής

2010-11-15T00:20:00.001+02:00

Στην περιοχή της Μάνδρας Αττικής υπάρχουν τα ορυχεία Σκαλιστήρι που πλέον είναι εγκαταλειμμένα. Ψάχνοντας την περιοχή, βρήκαμε ένα από αυτά.

Το σημείο της εισόδου δε προμηνύει αυτό που πρόκειται να δούμε. Ξεκινάει με ένα κατηφορικό διάδρομο πολλών μέτρων όπου δε φαίνεται το βάθος του, και στο μεγαλύτερο μήκος του έχει σκαλιά στη δεξιά πλευρά λόγο της μεγάλης κλίσης

Φωτογραφία: Γιώργος Σάρακας

Καθώς κατηφορίζαμε πετάχτηκε απότομα μια κουκουβάγια η οποία πέταξε προς το τέρμα του κατηφορικού διαδρόμου και μας περίμενε εκεί. Λίγο πριν φτάσουμε στο τέρμα όμως, ξεκινούσε στα αριστερά μια άλλη σήραγγα την οποία την αφήσαμε για μετά το τέλος του διαδρόμου που ήταν πλημμυρισμένος

Αφού βγάλαμε τις απαραίτητες φωτογραφίες, προχωρήσαμε στην σήραγγα που προσπεράσαμε και συναντήσαμε μερικά παρατημένα εργαλεία των μεταλλωρύχων που εργάζονταν εκεί

Από εδώ και πέρα το ορυχείο φαινόταν ετοιμόρροπο σε κάποια σημεία και οι καταρρεύσεις ήταν εμφανείς

Αφού κάναμε αριστερά στην επόμενη σήραγγα, μια αναπάντεχη εικόνα έκανε το αίμα κάποιων από την παρέα να παγώσει

Τελικά αποδείχτηκε απλά μια πλάκα κάποιων προηγούμενων επισκεπτών.

Από εδώ και πέρα αφού περάσαμε κάποιες δυσκολίες, είδαμε και τις πρώτες ράγες

Φωτογραφία: Γιώργος Σάρακας

Στη διαδρομή μας μέχρι εδώ περάσαμε αρκετούς διάδρομους που έστριβαν δεξιά, αλλά για να μη χαθούμε προχωρήσαμε ευθεία, στην φαινομενικά κύρια όδευση.

Στη συνέχεια βρήκαμε και ένα σμήνος νυχτερίδων που κρέμονταν από την οροφή

Φωτογραφία: Γιώργος Σάρακας

Μετά από λίγο ο στόχος μας που ήταν να βρούμε βαγονέτα, έφτασε στο τέλος του! Αν και το ορυχείο δεν τελείωνε εκεί ο χρόνος, μας ανάγκασε να επιστρέψουμε

Φωτογραφία: Γιώργος Σάρακας

Η έξοδος μας διήρκεσε 20 λεπτά περίπου. Το συγκεκριμένο ορυχείο θέλει πολύ προσοχή για να μη χαθεί κάποιος αλλά και για πιθανότητα κατάρρευσης σε ορισμένα σημεία.

Σπήλαιο Λεονταριού - Υμηττός

2010-11-08T12:42:00.002+02:00

Το σπήλαιο Λεονταριού είναι γνωστό από την αρχαιότητα. Πήρε το όνομα του από ένα θρύλο που έλεγε ότι μέσα του, ζούσε ένα λιοντάρι. Βρίσκεται στη βόρειο-ανατολική πλευρά του Υμηττού, σε υψόμετρο 540μ, λίγα μέτρα από το μονοπάτι.

Οι διαστάσεις του είναι περίπου 50x20μ και μέσα του θα δείτε σημάδια από τις ανασκαφές που έγιναν τον περασμένο αιώνα.

Στην αρχή μπαίνουμε σκυφτοί αλλά αμέσως ανοίγει

Όλο το σπήλαιο είναι μια ενιαία αίθουσα εκτός από ένα μικρό τμήμα που βρίσκεται πάνω αριστερά στο οποίο μπορούμε να κατέβουμε αντιστηρικτικά με πολύ προσοχή, και το οποίο δεν έχει κάποιο ενδιαφέρον

Εντύπωση κάνει και ένας χαρακτηριστικός σταλαγμίτης σε σχήμα μέδουσας

Μέσα στο σπήλαιο είδαμε και μια νυχτερίδα

Άλλες φωτογραφίες:

Σπήλαιο Ερμή - Ζήρεια - Μέρος δεύτερο

2010-11-04T15:17:00.002+02:00

Όταν είχαμε επισκεφθεί το σπήλαιο αυτό στα σεμινάρια, είχαμε φτάσει μόνο μέχρι τη μέση περίπου, και είχαμε αφήσει το υπόλοιπο για άλλη αποστολή. Να και το υπόλοιπο λοιπόν:

Αφού έχουμε περάσει το δύσκολο στένωμα που έχει σχήμα "S"

Φωτογραφία: Ξένια Γεωργοπούλου

αμέσως σειρά έχει ένα οριζόντιο αρκετά στενό πέρασμα μήκος 4μ. Το παρακάτω βίντεο είναι αρκετά κατατοπιστικό για το περί τίνος πρόκειται

Ακολουθεί η αίθουσα με τα μικροσκοπικά σταλαγμητικά η οποία θέλει αρκετή προσοχή στο που πατάμε και πως κινούμαστε για να μην τα καταστρέψουμε

Προχωρώντας μερικά μέτρα ακόμα, φτάνουμε σε μια αίθουσα που έχουν γίνει κάποιες κατακρημνίσεις.

Σε αυτό το σημείο συνήθως φοράμε τον εξοπλισμό μας, καθώς εδώ χωρίζει το σπήλαιο σε δύο κατευθύνσεις όπου μετά από μερικά μέτρα σε λίγο στενά περάσματα οδηγούμαστε σε δύο βάραθρα. Το βάραθρο που βρίσκεται στην κύρια όδευση του σπηλαίου, έχει βάθος περίπου 30μ σπαστά, και στο τέλος του στενεύει μέχρι που κλείνει.

Το δεύτερο βάραθρο το βρίσκουμε ανεβαίνοντας προς το πάνω την αίθουσα με τις κατακρημνίσεις και πρόκειται για ένα βάραθρο το οποίο παρότι είχε ανακαλυφθεί παλιότερα, είχε ξεχαστεί καθώς για να το δει κάποιος πρέπει να συρθεί σε ένα πέρασμα που δεν προμηνύει συνέχεια.

Φωτογραφία: Ξένια Γεωργοπούλου

Αφού αρματώθηκε και κατεβήκαμε, διαπιστώσαμε ότι πρόκειται για ένα βάραθρο 15μ βάθους περίπου που τελειώνει εκεί

Αν βρεθείτε πάντως στη περιοχή, αξίζει να κάνετε μια στάση για καφέ στο σαλέ που βρίσκεται στο χιονοδρομικό κέντρο Ζήρειας http://www.orosziria.gr/ και να ασχοληθείτε με τις πολλές δραστηριότητες που παρέχονται στο σαλέ

Άλλες φωτογραφίες:

Φωτογραφία: Ξένια Γεωργοπούλου

Διάσχιση Φαραγγιού Ορλιά - Όλυμπος

2010-10-12T15:10:00.002+03:00

Την Κυριακή 19-9-2010 ήρθε η ώρα να κατέβουμε ακόμα ένα φαράγγι του Όλυμπο, τον Ορλιά. Πήραμε το μονοπάτι με την μπλε σήμανση που ξεκινά πάνω από το εκκλησάκι Αγίου Κωνσταντίνου & Αγίας Ελένης, και μετά από περίπου 45-50 λεπτά, κάναμε δεξιά σε ένα υποτυπώδες, ελαφρώς κατηφορικό μονοπάτι και μπήκαμε στο ποτάμι.

Η διάσχιση ξεκινάει αμέσως με τρεις συνεχόμενους καταρράχτες όπου ο τρίτος, ύψους 9μ. ενδείκνυται για τσουλήθρα!

Ακολουθούν πολλοί καταρράχτες με μεγαλύτερο έναν, 27μ ύψος περίπου

Άλλες φωτογραφίες:

Διάσχιση Φαραγγιού Ενιπέα - Όλυμπος

2010-10-04T21:02:00.003+03:00

Στις 18 Σεπτεμβρίου 2010, κάναμε κατάβαση στο φαράγγι του Ενιπέα μαζί με τον ΠΟΑ που έκανε τα σεμινάρια μύησης αρχαρίων για φαράγγια. Η οργάνωση ήταν πάρα πολύ καλή και αξίζει να παρακολουθήσει τα σεμινάρια όποιος ενδιαφέρεται.

Η κατάβαση έγινε στο τμήμα του Ενιπέα που ξεκινάει από την μονή Αγίου Διονυσίου μέχρι και τους 2 πρώτους καταρράχτες.

Στην αρχή το ποτάμι έχει μερικές μικρές τσουλήθρες και άλματα στα πολύ όμορφα και καθαρά νερά .

Τα νερά έχουν μεγάλη διαύγεια και αν κοιτάξετε με γυαλάκια ή μάσκα θα δείτε όλο το βυθό

Μετά από λίγη ώρα, φτάνουμε σε έναν καταρράχτη που μπορούμε είτε να τον κατέβουμε με τσουλήθρα από την αριστερά πλευρά του, ή με άλμα μόνο για έμπειρους καθώς χρειάζεται η προσγείωση να γίνει σε συγκεκριμένο σημείο. Τον συγκεκριμένο όποιος θέλει μπορεί να τον περάσει και από το πλάι

Στη συνέχεια, αφού περάσουμε το γεφυράκι θα βρεθούμε μπροστά σε δύο διαδοχικούς καταρράχτες ύψους 8μ ο καθένας. Επειδή η υδρολογία του φαραγγιού είναι η μέγιστη (5/5) η μετάβαση από τον πρώτο καταρράχτη στο δεύτερο, έγινε πρώτα καταρρηχιτικά και στη συνέχεια με τη βοήθεια τροχαλίας, το λεγόμενο και flying fox.

Μετά από αυτό το κομμάτι, συναντάμε ακόμα ένα γεφυράκι, στο οποίο θα τερματίσουμε τη σημερινή κατάβαση. Πήραμε το μονοπάτι Ε4 και γυρίσαμε πίσω προς τη μονή όπου μας περίμενε το πούλμαν, σε περίπου 30 λεπτά.

Την επόμενη μέρα ακολούθησε το φαράγγι του Ορλιά!

Άλλες φωτογραφίες:

Σπήλαιο Πανός - Μαραθώνας

2010-09-29T10:22:00.004+03:00

Το σπήλαιο Πανός στο Μαραθώνα είναι ένα σπήλαιο γνωστό από την 6η χιλιετία π.Χ. σύμφωνα με τα ευρήματα που έχουν βρεθεί σε αυτό. Αν και οι παλιότερες περιγραφές το παρουσίαζαν ως ένα πολύ όμορφο σπήλαιο, με νερά και σταλαγμίτες με διάφορα χρώματα, σήμερα είναι ολοκληρωτικά κατεστραμμένο, λόγο των πολλών ανασκαφών που έχουν γίνει στο εσωτερικό του.

Για να το βρείτε, στο τέρμα της οδού σπηλαίου Πανός στο Μαραθώνα, (εκεί που τελειώνει η άσφαλτος και φαίνεται στα αριστερά μας ο Βυζαντινός πύργος) συνεχίστε δεξιά προς το πλακόστρωτο (με τα πόδια γιατί υπάρχει μπάρα), και αφού περάσετε μία υποτυπώδη πέτρινη μάντρα που είναι στο αριστερό μας χέρι, συνεχίστε για άλλα 60-70μ περίπου, και ανεβείτε κάθετα αριστερά την πλαγιά για λίγα μέτρα, μέχρι τον χαρακτηριστικό βράχο.

Εκεί θα βρείτε τις δύο μικρές εισόδους που είναι σε απόσταση περίπου 5μ μεταξύ τους.

Θα μπούμε με τα γόνατα από τη δεξιά που θεωρείται η κύρια και είναι λίγο πιο άνετη

Αυτή η πρώτη αίθουσα είναι αρκετά χαμηλή, και για να πάμε στην επόμενη περνάμε από ένα σχετικά στενό περασματάκι

Σε αυτή την αίθουσα στεκόμαστε πλέον όρθιοι

Υπάρχουν αρκετά περάσματα για ψάξιμο

Προχωράμε προς την επόμενη αίθουσα που είναι και αυτή άνετη

Συνεχίζουμε προς την επόμενη αίθουσα από ένα σχετικά στενό πέρασμα

Εκεί βλέπουμε και το φως από τη δεύτερη είσοδο του σπηλαίου. Μπορούμε είτε να συρθούμε και να βγούμε από αυτή, είτε να γυρίσουμε πίσω

Η θερμοκρασία στο σπήλαιο είναι σχετικά υψηλή, και δεν υπάρχει σχεδόν καθόλου σταγονοροή

Έχει αρκετή πανίδα το σπήλαιο. Είδαμε σκουλήκια, σαμιαμίδια, σκαθάρια, μια νυχτερίδα, δολιχόποδα και αράχνες

Άλλες φωτογραφίες:

Νέο βάραθρο κορυφής Υμηττού

2010-09-12T11:11:00.002+03:00

Το νέο βάραθρο κορυφής Υμηττού είναι ένα σπήλαιο που ανακαλύφθηκε και εξερευνήθηκε μόλις πριν ένα χρόνο περίπου. Βρίσκεται στην κορυφή του Υμηττού, και περίπου 4-5 λεπτά με τα πόδια, ακριβώς αριστερά από το τέρμα του δρόμου στην πύλη του στρατοπέδου.

Η είσοδος του βρίσκεται σε μια κρυμμένη από τη φύση τοποθεσία, με αποτέλεσμα να είστε δίπλα και να μην την δείτε.

Στην αρχή του καλοκαιριού, συναντήσαμε εκατοντάδες μυγάκια κάτι που έκανε δύσκολη την είσοδο καθώς τα μυγάκια έμπαιναν σε μάτια, μύτη, αυτιά και στόμα! Αφού ξεπεράσαμε το εμπόδιο, είδαμε τη συνέχεια, κατακόρυφη με 2μ βάθος περίπου.

Αφού κατέβουμε με αντιστήριξη συνεχίζουμε τον κατηφορικό διάδρομο για λίγα μέτρα, μέχρι που στενεύει πολύ και κλίνει.

Δεν έχει κάποιο ενδιαφέρον σαν σπήλαιο, αλλά αξίζει για μια μικρή σπηλαιολογική βολτίτσα δίπλα στην Αθήνα. Δε χρειάζεται σχοινί για την εξερεύνηση του.

Χαρτογράφηση και άλλες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στη σελίδα της Ελληνικής Σπηλαιολογικής Εταιρίας http://ese.edu.gr/default.asp?V_DOC_ID=2505

Σπήλαιο Αθανάσιος Διάκος - Βαρδούσια

2010-09-10T11:17:00.000+03:00

Την επόμενη μέρα από την αποστολή στο Σπήλαιο Τζίβα, σειρά είχε (κατά τα πλαίσια του 5ου Σπηλαιολογικού Σαφάρι Φωκίδας) ένα μικρό σπήλαιο στα Βαρδούσια, στο πολύ ωραίο χωριό, Αθανάσιος Διάκος.

Το χωριό είναι πάρα πολύ ωραίο και αξίζει να κάτσετε στις ταβέρνες του και να δοκιμάσετε και το περίφημο παγωτό που φτιάχνουν σε μία από αυτές, με κατσικίσιο γάλα, το οποίο μάλιστα μπορείτε να το βρείτε και σε επιλεγμένα μαγαζιά στην Αθήνα.

Για να πάμε στο σπήλαιο, μπαίνουμε στο χωματόδρομο που ξεκινάει στο τέλος του χωριού και έχει κατεύθυνση προς το χωριό Καστριώτισσα. Ύστερα από περίπου 2.2 χλμ, βλέπουμε στα αριστερά μας, πάνω στο δρόμο μια πόρτα σε ένα βράχο, σε πέτρωμα το οποίο δε συνηθίζει να μας "δίνει" σπήλαια.

Η είσοδος του, εμφανίστηκε όταν έγινε ο δρόμος. Οι κάτοικοι τοποθέτησαν τη μεταλλική πόρτα για να το προστατεύσουν.

Το σπήλαιο αποτελείται από 1 μικρή αίθουσα και έναν διάδρομο που οδηγεί σε αυτή. Δε παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον εκτός από κάποια ωραία σταλακτητικά. Επίσης μέσα συναντήσαμε και μια νυχτερίδα.

Αν είσαστε στην περιοχή, κάνετε του μια επίσκεψη. Λόγο του πετρώματος του, ίσως να μην υπάρχει σε κάποια χρόνια.

Άλλες φωτογραφίες:

Σπήλαιο Τζίβα - Παρνασσός

2010-08-16T13:11:00.001+03:00

Στα πλαίσια του 5ου σπηλαιολογικού σαφάρι Φωκίδας, επισκεφθήκαμε το Σπήλαιο Τζίβα κοντά στο χωριό Δροσοχώρι στον Παρνασσό. Πρόκειται για ένα σπηλαιοβάραθρο, συνολικού βάθους 65μ. Βρίσκεται στην πλαγιά ενός γκρεμού σε σημείο δυσπρόσιτο και δυσδιάκριτο, κάτι που το κάνει πιθανό άντρο ανταρτών καθώς και λόγο του υψομέτρου του (1260μ) έχει πολύ καλή θέα.

Ο θρύλος λέει, ότι ο Τζίβας ήταν εραστής της γυναικάς ενός βοσκού. Αυτός για εκδίκηση έβαλε έναν αντάρτη να τον σκοτώσει, ο οποίος στη συνέχεια τον τύλιξε σε μια κουβέρτα και τον πέταξε μέσα στο βάραθρο του σπηλαίου. Η αδερφή του Τζίβα, όταν το πληροφορήθηκε, ήθελε να επιβεβαιώσει ότι ο αδερφός της βρίσκεται εκεί, οπότε ζήτησε από τους χωριανούς να την κατεβάσουν με ένα σχοινί τριχιά. Όταν κατέβηκε βρήκε το σώμα του αδερφού της, και το ανέβασε επάνω για να το θάψει.

Αφού αφήσαμε τα αυτοκίνητα στο χωματόδρομο σε σημείο που μας είχαν υποδείξει οι ντόπιοι, μπήκαμε στο δάσος και ανηφορίσαμε προς την κορυφογραμμή.

Μετά από μια ώρα (με πολλές στάσεις λόγο τσιμπημάτων από τις πάρα πολλές σφίγγες που κυκλοφορούν αυτή τη περίοδο στα βουνά της Βοιωτίας και της Φωκίδας) φτάσαμε στην απόκρημνη πλαγιά που βρίσκεται το σπήλαιο. Η θέα είναι φανταστική.

Παρότι δίπλα στο σπήλαιο, η είσοδος του δε φαίνεται, μέχρι να φτάσουμε ακριβώς μπροστά της. Είναι κατηφορική με ύψος 7μ, και δε χρειάζεται σχοινί για να την ανεβοκατέβουμε.

Η πρώτη αίθουσα είναι μεγάλων διαστάσεων, και στα αριστερά της (όπως μπαίνουμε) είναι το πηγάδι,

ενώ πάνω μπροστά μας, βρίσκεται άλλη μια αίθουσα μικρή που δε συνεχίζει.

Αφού κατέβουμε στη δεύτερη αίθουσα σε βάθος 22μ, βλέπουμε ένα λοφάκι από πέτρες που δημιουργούν σάρα. Σε αυτή την αίθουσα λέει ο θρύλος ότι πέταξαν τον Τζίβα

Συνεχίζουμε την κατάβαση βάθους 10μ περίπου, για την τρίτη αίθουσα. Στην κατάβαση μας βλέπουμε στα δεξιά ένα πατάρι, όπου κάνοντας "στάση" σε αυτό, και προχωρώντας λίγα μέτρα, εμφανίζεται μια αίθουσα με ύψος περίπου 1μ, και μοιάζει σαν μικρό δάσος σταλαγμιτών/σταλακτιτών και θέλει πολύ προσοχή στην εξερεύνηση, για να μην προκαλέσουμε ζημιές.

Συνεχίζουμε την κατάβαση προς την τελευταία αίθουσα, που είναι μακρόστενη και κατηφορική

Αφού δούμε κάποια ωραία σταλαγμιτικά, μας περιμένει μια μεγάλη έκπληξη

πρόκειται για ένα "μαργαριτάρι των σπηλαίων"! Το μαργαριτάρι των σπηλαίων δεν είναι τίποτα άλλο, παρά μόνο μια πέτρα, την οποία τη χτυπάει συνεχώς η σταγονοροή του σπηλαίου, της εναποθέτει σταλαγμιτικό υλικό και την λειαίνει. Παρότι δεν έχει καμία αξία, είναι πολύ όμορφο

Με αυτή την αποστολή ολοκληρώθηκε η χαρτογράφηση και η φωτογράφηση του σπηλαίου από μέλη του ΣΠΕΛΕΟ.

Άλλες φωτογραφίες:

Σπήλαιο πηγών Αγγίτη - Μααράς

2010-08-13T08:34:00.001+03:00

Το Σαββατοκύριακο στις 7-8 Αυγούστου 2010, επισκεφθήκαμε το δεύτερο μεγαλύτερο σπήλαιο σε μήκος στην Ελλάδα, το σπήλαιο πηγών Αγγίτη Μααρά, με συνολικό μήκος πάνω από 12χλμ (το πρώτο είναι το σπήλαιο του Δυρού). Πρόκειται για ένα υπόγειο ποτάμι στη περιοχή της Δράμας, στο χωριό Προσοτσάνη, που σε περιόδους βροχών "φουσκώνει" ταχύτατα και όπως φαίνεται από τα σημάδια στο βράχο, πρέπει να φτάνει σε ύψος, πάνω από 4μ από την επιφάνεια που το είδαμε εμείς.

Τις ίδιες μέρες, μέλη Γαλλικού σπηλαιολογικού συλλόγου μαζί με Ιταλό σπηλαιοδύτη, βρίσκονταν στο σπήλαιο για την εξερεύνηση ενός σιφονιού (τμήμα του σπηλαίου γεμάτο με νερό). Μαζί και μέλη του σπηλαιολογικού συλλόγου ΣΠΕΛΕΟ για υποστήριξη στο εγχείρημα.

Η κατάδυση στο σιφόνι, αποκάλυψε μήκος 1130μ και βάθος 67μ! Όμως το σιφόνι δεν τελείωνε εκεί, οπότε ακόμα είναι άγνωστο το συνολικό μήκος και βάθος, καθώς και το αν οδηγεί κάπου.

Τα πρώτα 500μ του σπηλαίου, είναι τουριστικά και έχουν πολύ ωραίο φωτισμό.

Αφήνοντας το τουριστικό κομμάτι, μπαίνουμε κατευθείαν στο νερό, σε ύψος που φτάνει μέχρι τη μέση. Στα πρώτα μέτρα θα δούμε και μια προσπάθεια διάνοιξης που είχε γίνει σαν προσπάθεια, το τουριστικό κομμάτι να φτάσει περίπου τα 1200μ συνολικό μήκος.

Προχωρώντας μέσα στο νερό, αναζητώντας όχθες για να είναι η πορεία μας πιο ξεκούραστη, φτάνουμε στο σημείο Ακρόπολη, που είναι 1200μ από την είσοδο. Σε αυτό το σημείο, η επιβλητική αίθουσα φτάνει τα 40μ ύψος, το οποίο κάνει τη φωτογράφηση της πολύ δύσκολη

Συνεχίζουμε για ακόμα 1300μ

και φτάνουμε σε ένα σιφόνι στα 2500μ, όπου τώρα που το νερό είναι λιγοστό, μπορούμε να το περάσουμε κολυμπώντας

Δείτε το βίντεο για να πάρετε μια καλύτερη γεύση

Επόμενη στάση μας, είναι στα 3500μ και είναι το σημείο στο οποίο γινόταν η κατάδυση

Τα υλικά ήταν έτοιμα για τη βουτιά που θα γινόταν την επόμενη ημέρα. Συνεχίζουμε για άλλα 1000μ

και φτάνουμε σε ένα ακόμα σιφόνι που το περνάμε κολυμπώντας

Στη συνέχεια θα κατευθυνθούμε προς τα 6500μ που υπάρχει μια διασταύρωση

Αφού κάνουμε αριστερά στη διασταύρωση, ακολουθούμε το ποτάμι για τα τελευταία 2 χιλιόμετρα όπου το σπήλαιο τελειώνει σε ένα ακόμα σιφόνι που θέλει κατάδυση.

Στο τελευταίο χιλιόμετρο περίπου, έχουν γίνει κάποιες κατακρημνίσεις βράχων που δυσκολεύουν λίγο την πορεία μας. Το συνολικό μήκος που διασχίσαμε μέχρι να φτάσουμε στο τέλος, ήταν 8χλμ περίπου.

Στο μη τουριστικό κομμάτι, δεν έχει πρόσβαση ο κόσμος. Αν όμως κάποιος θέλει να το επισκεφθεί, μπορεί να γραφτεί σε κάποιο σπηλαιολογικό σύλλογο, όπως ο ΣΠΕΛΕΟ και η ΕΣΕ (για περισσότερους συλλόγους δείτε την ιστοσελίδα της Σπηλαιολογικής Ομοσπονδίας Ελλάδος)

Άλλες φωτογραφίες:

Ελικώνας - Μεταλλεία βωξίτη

2010-07-31T22:58:00.000+03:00

Κάνοντας τη βόλτα μας στον Ελικώνα (σχετικό άρθρο εδώ) , και συγκεκριμένα κοντά στο χωριό Ελικώνας, στις 24 Ιουλίου 2010, βρήκαμε και εξερευνήσαμε, ένα παλιό μεταλλείο βωξίτη.

Με το που σταθήκαμε μπροστά στην είσοδο του, ένα δυνατό και πολύ ψυχρό ρεύμα αέρα έβγαινε από μέσα.

Αφού αρχίσαμε να προχωρούμε η κατάσταση μέσα έδειχνε επικίνδυνη. Πολλά στηρίγματα είχαν υποχωρήσει από την οροφή αλλά αποφασίσαμε να προχωρήσουμε με πολύ προσοχή.

Στα πρώτα μέτρα, συναντήσαμε και δύο μικρά δωμάτια, πιθανές αποθήκες

Η ορατότητα μέσα στη στοά δεν ήταν καλή. Υπήρχε μια θολούρα την οποία αποδώσαμε στο ψυχρό αέρα, καθώς η αναπνοή μας ήταν φυσιολογική. Η θερμοκρασία του μεταλλείου ήταν 9 βαθμοί.

Μετά από 230μ περίπου, η στοά είχε δύο κατευθύνσεις αλλά η μία είχε σωρούς από χώματα και υποθέσαμε ότι χρησιμοποιούνταν για να μαζεύουν το χώμα εκεί αντί να το βγάζουν έξω. Ακολουθήσαμε την άλλη λοιπόν.

Δεν υπήρχαν υποστυλώματα πλέον, και η στοά άρχισε να μοιάζει πιο πολύ με σπήλαιο. Ήδη σε μερικά σημεία υπήρχε πολύ έντονη σταγονοροή.

Αφού περάσαμε ακόμα μια διακλάδωση με αίθουσα με χώματα, η ορατότητα άρχισε να βελτιώνεται.

Μετά από ακόμα 200μ περίπου, συναντήσαμε μια μικρή λιμνούλα που είχε σχηματιστεί πιθανόν από τη σταγονοροή

Έπειτα, ήρθε σειρά για μια μεγάλη αίθουσα, στην οροφή της οποίας είχαν αρχίσει να σχηματίζονται σταλακτίτες

Εντύπωση μας έκανε η άσπρη στρώση που είχε καλύψει μεγάλο μέρος αυτής της αίθουσας

Από εδώ και πέρα τα πράγματα περιπλέκονταν. Υπήρχαν τουλάχιστον 3 στοές που έδειχναν να συνεχίζουν, οπότε είπαμε να το αφήσουμε για άλλη φορά με πιο πολλά άτομα και πιο οργανωμένοι

Άλλες φωτογραφίες:

Φαράγγι Δημοσάρη - Εύβοια

2010-07-31T22:30:00.001+03:00

Στις 26 Σεπτεμβρίου 2009 επισκεφθήκαμε το φαράγγι του Δημοσάρη. Δεν πρόκειται για canyoning αλλά για πεζοπορία στο μονοπάτι δίπλα στο ποτάμι. Η διαδρομή είναι κατάφυτη και πανέμορφη. Η διάρκεια της είναι περίπου 4 ώρες.

Για να φτάσετε μέχρι το σημείο έναρξης του μονοπατιού, μπορείτε είτε να πάτε με το αμάξι σας από το χωματόδρομο, είτε να ζητήσετε από κάποιον ντόπιο να σας πάει με αγροτικό. Φυσικά στο τέρμα του ποταμού, στην παραλία του Καλλιάνου, θα πρέπει να έχετε αφήσει άλλο αμάξι ή κάποιον να σας περιμένει, αν δεν έχετε σκοπό να γυρίσετε πάλι από το μονοπάτι.

Ξεκινήσαμε λοιπόν, γύρω στις 11:30 το πρωί. Το μέρος έχει αξιοποιηθεί, και στα πρώτα μέτρα του συναντάμε ωραίες κατασκευές που διευκολύνουν τον επισκέπτη

Γρήγορα θα συναντήσουμε απίστευτη ομορφιά

Αφού περάσουμε την Κρύα Βρύση θα αφήσουμε για λίγο την έντονη βλάστηση

Μετά από λιγότερο από μια ώρα φτάνουμε σε ένα γεφυράκι όπου μπορούμε να κάνουμε μια μικρή στάση

Ακολουθούν 2 ώρες δίπλα σε καταρράχτες, λιμνούλες και πολύ πράσινο

Μιας και αρχές Φθινοπώρου, δεν παρέλειψε ο καιρός να μας δροσίσει για λίγο

Αφού φτάσαμε στους Λενοσαίους, αφήσαμε το μονοπάτι, και μπήκαμε στην άσφαλτο μέχρι να φτάσουμε στην παραλία του Καλλιάνου

Άλλες φωτογραφίες:

Ελικώνας: Αρβανίτσα - Ισώματα

2010-07-30T09:58:00.001+03:00

Ο Ελικώνας είναι ένα βουνό κοντά στην Αθήνα (1.30 ώρα περίπου) με πολύ όμορφα δάση, γραφικά χωριά και ύψος που φτάνει τα 1748μ, στην κορυφή Παλιοβούνα. Παρόλα αυτά, δε χρίζει της αναγνωρισιμότητας που του αξίζει.

Εμείς το επισκεφθήκαμε στις 24 Ιουλίου 2010, και σίγουρα θα το επισκεφθούμε ξανά.

Ξεκινήσαμε με μια μικρή βόλτα κοντά στο χωριό Ελικώνας, κατά την οποία βρήκαμε και ένα παλιό μεταλλείο βωξίτη, το οποίο και επισκεφθήκαμε (για το μεταλλείο δείτε εδώ).

Στη συνέχεια κάναμε επισκέψεις στα χωριά Ελικώνας, Κυριάκι, Αγία Άννα και μιλήσαμε με τους κατοίκους που ήταν πολύ φιλόξενοι.

Όσο θα είστε στα χωριά μην παραλείψετε να δοκιμάσετε την πορτοκαλάδα Αγνή!

Σειρά είχε η πεζοπορία μας προς την κορυφή. Κατευθυνθήκαμε προς την Αρβανίτσα, μια πολύ όμορφη τοποθεσία γεμάτη έλατα. Εκεί αφήσαμε το αμάξι και πήραμε το χωματόδρομο που πάει προς την κορυφή. Με ένα 4x4 μπορείτε να φτάσετε αρκετά κοντά στη κορυφή.

Χαρακτηριστικό του Ελικώνα είναι τα πολλά μεταλλεία και λατομεία τα οποία έδωσαν δουλειά σε πάρα πολλούς κατοίκους πριν 30 χρόνια περίπου αλλά και που άφησαν ανεξίτηλο το σημάδι τους στο βουνό.

Ανηφορίζοντας θα περάσουμε δίπλα και από 2 επιβλητικές ανεμογεννήτριες

Σε αυτό το σημείο θα αρχίσουμε να βλέπουμε και τον Κορινθιακό κόλπο

Αν αποφασίσετε να παρακάμψετε τους χωματόδρομους και να ακολουθήσετε τα μονοπάτια, να έχετε υπόψιν σας, ότι η σήμανση είναι από κακή μέχρι ανύπαρκτη σε πολλά σημεία, και μπορείτε να χάσετε το δρόμο σας.

Μετά από 4 ώρες, φτάσαμε στην τοποθεσία Ισώματα, από την οποία η κορυφή είναι ακόμα μισή ώρα με μεγάλη κλίση.

Μιας και μας πίεζε ο χρόνος, αποφασίσαμε να το αφήσουμε για άλλη φορά όπου θα ακολουθήσουμε τη διαδρομή από την Αγία Άννα που είναι πιο "πράσινη".

Σύμφωνα με ντόπιους ορειβάτες και μη, υπάρχουν λύκοι πάνω στο βουνό που τους έχουν αφήσει οικολόγοι και για αυτό καλό είναι αποφεύγετε η πορεία το βράδυ και από λίγα άτομα.

Η ομάδα μας:

Θρακιά Σταυρού - Υμηττός

2010-07-19T10:10:00.000+03:00

Πρόκειται για ένα σπηλαιοβάραθρο στον Υμηττό, που το 1998 είχε τραβήξει την προσοχή, καθώς είχε βρεθεί μέσα το πτώμα μιας γυναικάς.

Η είσοδος του είναι ένα μεγάλο πηγάδι με διαστάσεις 5x10μ, και βάθος 30μ.

Μόλις κατέβουμε, προχωρούμε στον κατηφορικό θάλαμο, όπου βλέπουμε μια πολύ μεγάλη και ψηλή αίθουσα διαστάσεων 40χ45μ περίπου.

Στο βάθος της υπάρχει ένα άνοιγμα πάνω στον τοίχο σε ύψος 6μ περίπου, όπου το ανεβαίνουμε αναρριχητικά (με πολύ προσοχή), και εκεί συναντάμε ένα βάραθρο που χωρίζεται σε 2 τμήματα, συνολικού βάθους 12μ περίπου.

Στο πρώτο τμήμα του, (βάθους 5μ) ανοίγεται μια αίθουσα μπροστά μας,

και κατεβαίνοντας ακόμα πιο κάτω, φτάνουμε στη τελευταία αίθουσα του σπηλαίου.

Άλλες φωτογραφίες:

Βάραθρο Μονής Αστερίου - Υμηττός

2010-07-07T18:14:00.000+03:00

Ένα από τα πιο γνωστά, στους σπηλαιολόγους, σπήλαια του Υμηττού, είναι το Βάραθρο Μονής Αστερίου. Χρησιμοποιείται πολύ συχνά για εκπαίδευση νέων σπηλαιολόγων.

Για να το βρούμε, στρίβουμε αριστερά, στον τελευταίο χωματόδρομο που συναντάμε καθώς ανεβαίνουμε το δρόμο που πάει προς τη Μονή Αστερίου, και έχει μια χαρακτηριστική δεξαμενή. Αφού περάσουμε ένα νεροφάγωμα, που δύσκολα περνιέται χωρίς τζιπ, ο χωματόδρομος στρίβει προς τα δεξιά, αλλά εμείς θα συνεχίσουμε ευθεία σε ένα μονοπάτι. Γύρω στα 100μ παρακάτω, δίπλα από το μονοπάτι, θα δούμε την είσοδο του βαράθρου που είναι καλυμμένη με μεταλλικό πλέγμα για να μην πέσει κανείς μέσα. Η είσοδος έχει διαστάσεις 1.50x0.50μ. και το πρώτο κατέβασμα είναι περίπου στα -20μ.

Ο πρώτος θάλαμος είναι αρκετά μεγάλος (30x6μ περίπου) και κατηφορικός. Στην πάνω μεριά της αίθουσας υπάρχει ένας θάλαμος, μικρών διαστάσεων, στον οποίο βρίσκουμε συνέχεια προς το κάτω, περνώντας από στενά περάσματα, όπου με αντιστήριξη μπορούμε να φτάσουμε περίπου 10μ χαμηλότερα.

Αξιοσημείωτο είναι ένα πιθανός, απολιθωμένο κόκκαλο, το οποίο είναι δύσκολο να το δει κάποιος

Στη συνέχεια, προχωρήσαμε προς το υπόλοιπο σπήλαιο. Αφού κατηφορίσαμε στον κύριο θάλαμο, συναντάμε ένα αρκετό στενό πέρασμα μήκος 6μ περίπου, που το πλάτος του σε ορισμένα σημεία, δε ξεπερνά τα 0.35μ.

Ακολουθεί ένα πέρασμα στα δεξιά, και βρισκόμαστε μπροστά σε ένα βάραθρο βάθους 17μ περίπου, το οποίο έχει ένα πολύ στενό σημείο το οποίο μας δυσκόλεψε ειδικά στο ανέβασμα.

Η αίθουσα που θα συναντήσουμε είναι μακρόστενη διαστάσεων περίπου 1.5x10μ, και από ένα ακόμα σχετικά στενό πέρασμα θα οδηγηθούμε στην τρίτη και τελευταία αίθουσα, μετά από περίπου 25μ κατάβασης.

Αυτή η αίθουσα τελειώνει σε πολύ στενή σχισμή.

Σύμφωνα με περιγραφές, στη τελευταία αίθουσα, βρέθηκαν σκελετοί 2 νεαρών ανθρώπων, που χρονολογούνται ίσως και πριν το 1900. Αν ισχύει, τίθεται το ερώτημα μήπως το σπήλαιο είχε και άλλο είσοδο, καθώς είναι σχεδόν αδύνατο να κατάφεραν να έφτασαν μέχρι εκεί.

Άλλες φωτογραφίες:

Τρύπα του Βοριά - Σπάρτη

2010-05-28T13:35:00.000+03:00

Στις 22-5-2010 ξεκινήσαμε για ένα σπηλαιολογικό τριήμερο στη Πελοπόννησο. Πρώτος προορισμός, ήταν το σπήλαιο η Τρύπα του Βοριά. Το σπήλαιο βρίσκεται ανάμεσα στα χωριά Μεταμόρφωση και Συκιά του Δήμου Μολάων, και για να το προσεγγίσουμε, όταν είμαστε στο δρόμο που ενώνει τα δύο χωριά, κάνουμε αριστερά σε ένα χωματόδρομο, και το σπήλαιο βρίσκεται 10λεπτά με τα πόδια, από το μαντρί στο οποίο θα αφήσουμε τα αμάξια.

Πρόκειται για ένα από τα ωραιότερα σπήλαια της χώρας μας!

Η είσοδος του είναι πάρα πολύ μικρή 30x40cm περίπου, και ανοίγεται κάθετα, μένοντας στενή στην αρχή για τα δύο πρώτα μέτρα. Αυτό κάνει αρκετά δύσκολη την έξοδο από το σπήλαιο, καθώς δεν υπάρχει καλό πάτημα κάτω από την τρύπα ώστε να δοθεί ώθηση προς τα έξω. Μετά από αυτό συνεχίζουμε το κατέβασμα για 50μ περίπου, έχοντας στο ενδιάμεσο ένα μικρό παταράκι.

Φτάνοντας κάτω, η αίθουσα που συναντάμε είναι πολύ μεγάλων διαστάσεων και το σπήλαιο έχει δύο κατευθύνσεις. Χωριστήκαμε στα δύο λόγο χρόνου, και εγώ επισκέφθηκα τη ΒΔ πλευρά.

Αυτή η πλευρά αποτελείται από διαδοχικές αίθουσες σχετικά μεγάλων διαστάσεων με εκπληκτικό στολισμό. Για αυτό αντί για περιγραφή των αιθουσών θα αρκεστώ ως επί το πλείστων στις φωτογραφίες.

Αφού προχωρήσουμε λίγο προς το σπήλαιο, μετά από μερικά μέτρα αρχίζουμε να κατηφορίζουμε δεξιά προς τις αίθουσες

Ένα από τα χαρακτηριστικά αυτού του σπηλαίου είναι τα σταλαγμητικά που μοιάζουν σαν αυγά ή τηγανίτες (και μπορεί να σας ανοίξουν την όρεξη ;) )

Προχωρώντας θα συναντήσουμε άσπρους πολύ λεπτούς σταλακτίτες με μήκη μέχρι και 1.5μ περίπου!

Σειρά έχουν υπέροχες κουρτίνες σε πολλά.. μεγέθη

Εντύπωση επίσης κάνουν και πολλοί σταλακτίτες/σταλαγμίτες με ποικίλα χρώματα

Το σπήλαιο συνεχίζει να εντυπωσιάζει σε κάθε βήμα

Ένα ενδιαφέρον στοιχείο από την σύγχρονη ιστορία του σπηλαίο, είναι ότι χρησιμοποιήθηκε από τους ντόπιους ως χώρος για να πετάνε σκεύη και άλλα αντικείμενα, ανθρώπων που είχαν διάφορες ασθένειες και τα οποία μπορείτε να δείτε ακόμα και σήμερα διάσπαρτα στη πρώτη αίθουσα. Επίσης σε μια άκρη του σπηλαίου, υπάρχουν μαζεμένες, σκουριασμένες χειροβομβίδες. Τις συγκεκριμένες δεν τις ακουμπάμε γιατί ο κίνδυνος να σκάσουν ακόμα και τώρα είναι υπαρκτός.

Άλλες φωτογραφίες:

Σπήλαιο Αγ. Τριάδας - Κάρυστος

2010-05-26T12:05:00.001+03:00

Ήρθε η ώρα για εξερεύνηση και φωτογράφηση ενός εκ των ομορφότερων σπηλαίων της Ελλάδας! Το σπήλαιο Αγίας Τριάδας στη Κάρυστο. Πρόκειται για ένα σπήλαιο που έχει και μέσα ποτάμι και χαρακτηρίζεται ως αθλητικό, μιας και χρειάζεται πολλές αντιστηρίξεις, ανάβαση καταρράχτη, τραβέρσα, καταδύσεις, κ.ά. Βρίσκεται λίγα μέτρα πάνω από την ομώνυμη εκκλησία που φτάνει κανείς άνετα με το αυτοκίνητο. Μιας και το συγκεκριμένο σπήλαιο προϋποθέτει χρόνο και καλή οργάνωση, χρειαστήκαμε και δεύτερη αποστολή.

Μόλις μπούμε, αρχίζει κατηφορικός διάδρομος, που έχει στα δεξιά του μια συνέχεια η οποία δεν οδηγεί πουθενά.

Προχωρώντας, το σπήλαιο διακόπτεται από βάραθρο, στο οποίο όμως έχει τοποθετηθεί σκάλα και μαδέρι για να γίνεται το πέρασμα πιο εύκολα. Αν κατέβουμε το βάραθρο αυτό, ερχόμαστε αμέσως δίπλα στο ποτάμι που διασχίζει το σπήλαιο.

Τα δύσκολα αρχίζουν σχεδόν αμέσως, με αντιστηρίξεις σε περάσματα που από κάτω έχουν μερικά μέτρα κενό.

Μόλις συναντήσουμε το παρακάτω σημείο,

έχουμε τρεις επιλογές για να το περάσουμε. Είτε ανεβαίνοντας χρησιμοποιώντας το σχοινί, είτε περνώντας το στένωμα πίσω από το σχοινί, είτε κατεβαίνοντας και ανεβαίνοντας στη σχισμή.

Συνεχίζοντας το ρήγμα συναντάμε ένα όμορφο σταλαγμιτικό με μια λιμνούλα, η οποία όμως στη δεύτερη επίσκεψη δεν είχε καθόλου νερό.

Οι αντιστηρίξεις και τα πανέμορφα περάσματα συνεχίζονται..

Σειρά έχει ένα ακόμα βάραθρο που διακόπτει τη πορεία μας. Αν και έχει τοποθετηθεί σχοινί για να διευκολύνει την προσπέλαση, λόγο της κακής κατάστασης του, περάσαμε χωρίς να το χρησιμοποιήσουμε. Το σημείο αυτό, θέλει λίγη προσοχή παραπάνω.

Αφού περάσουμε αυτό το κομμάτι, μετά από λίγο η φωνή μας καλύπτεται από το δυνατό θόρυβο του νερού!

Μπορούμε είτε να μπούμε μέσα στο νερό και να βραχούμε, είτε να ανέβουμε από τα δεξιά και να χρησιμοποιήσουμε το μόνιμο σχοινί που βρίσκεται εκεί (και απλά να βραχούμε λίγο αργότερα).

Ακολουθεί ένα πέρασμα μερικών μέτρων μέσα από νερό, και ένα ανέβασμα 3μ περίπου χωρίς σκηνή, για να βρεθούμε στη μεγάλη αίθουσα με τα γκουανό. Εδώ θα δούμε και πολλές νυχτερίδες να πετάνε πάνω από το κεφάλι μας.

Χαρακτηριστικός είναι σε αυτό το σημείο και ένας μεγάλος σταλαγμητικός σχηματισμός που μοιάζει με συντριβάνι.

Σειρά έχουν πολύ ωραίες αίθουσες

Φτάνοντας στο σιφώνι (πλημμυρισμένο με νερό πέρασμα), βλέπουμε πάνω στα αριστερά, ένα τούνελ που έχει και σχοινί.

Το τούνελ αυτό μας οδηγεί σε ένα διανοιγμένο στένωμα μήκους 7μ το οποίο έχει ως σκοπό να περάσουμε το σιφώνι χωρίς κατάδυση.

Ακολουθεί μια επίπονη, κυρίως ψυχολογικά, διαδικασία, κατά την οποία πρέπει να συρθούμε αρκετά και σε δύο σημεία να κινούμαστε λίγα εκατοστά ανά προσπάθεια. Σίγουρα ένα σημείο που δοκιμάζει νεύρα και ψυχική δύναμη. Όπως και να έχει, αυτό το κομμάτι φιλτράρει τους επισκέπτες, και σε όσους προχωρήσουν χαρίζει ακόμα μεγαλύτερες συγκινήσεις.

Αφού το περάσουμε, μπροστά μας βλέπουμε τη συνέχεια του σπηλαίου.

Στα δεξιά βρίσκεται και η λίμνη που θα βγαίναμε αν κάναμε κατάδυση.

Το σπήλαιο από εδώ και πέρα ακολουθεί μια ευθεία πορεία για περίπου 150μ.

Στο τέλος του διαδρόμου ακούγεται όλο και πιο έντονα ένας εκκωφαντικός θόρυβος. Βλέπουμε στα αριστερά μας, έναν καταρράχτη ύψους 17μ περίπου! Λόγο των συνθηκών που επικρατούν σε αυτή την αίθουσα, είναι δυστυχώς πολύ δύσκολο να φωτογραφηθεί.

Το σπήλαιο όμως δεν τελειώνει εδώ. Συνεχίζει πάνω από τον καταρράχτη για άλλα 1000μ περίπου, μέχρι να αρχίσουν οι καταδύσεις. Επειδή το σχοινί που υπάρχει μόνιμο, έχει καιρό να αλλαχτεί, και δε γνωρίζαμε τη κατάσταση του, το αφήσαμε για άλλη φορά. Στην παρακάτω φωτογραφία φαίνεται απομεινάρι από παλιό σχοινί που το διέλυσε η δύναμη του νερού.

Η 1η εξερεύνηση αποτελούνταν από τους (από αριστερά): Γιώργος Πορτοκάλογλου, Μάκης Ρόκας, Αδριανός Παππάς, Δημήτρης Νέρης, Φάνης Κακοσαίος, Ειρήνη Αρβανίτη.

Η 2η εξερεύνηση αποτελούνταν από τους (τότε μαθητευόμενους σεμιναρίων σπηλαιολογίας του ΣΠΕΛΕΟ), Πανταζοπούλου Βασιλική, Ραπάνη Άννα, Δημήτρη Νέρη, Φάνη Κακοσαίο, Γιώργο Πορτοκάλογλου, και τους εκπαιδευτές Αλέξανδρο Πουλάκη και Νίκη Κεφαλιανού.

Η αποστολή μέχρι τον καταρράχτη και πίσω, κράτησε περίπου 5 ώρες.

Μετά το σπήλαιο επιβάλλεται και ένα μπάνιο σε κάποια παραλία της περιοχής. :)

Άλλες φωτογραφίες:

Σπήλαιο "Ανώνυμο" - Υμηττός

2010-05-21T11:43:00.000+03:00

Στις 20-5-2010 επισκεφθήκαμε για φωτογράφηση το σπήλαιο Ανώνυμο στον Υμηττό, γνωστό σε προσκόπους και ως Σπηλιά της Νυχτερίδας. Πρόκειται για ένα οριζόντιο σπήλαιο, μήκους 100μ περίπου. Βρίσκεται Βόρεια της βορεότερης κορυφής, (με 692μ. υψόμετρο), δίπλα σε χαρακτηριστικό μικρό πλάτωμα από το οποίο περνάει το μονοπάτι.

Η είσοδος του (περίπου 1x1μ) μας οδηγεί μετά από 3-4μ. σε ένα κατέβασμα 2μ. που χρειάζεται μόνο αντιστήριξη.

Εδώ αρχίζει (λίγο) κατηφορικός διάδρομος. στον οποίο θα συναντήσουμε μερικά (εύκολα) εμπόδια.

Καθώς προχωράμε, βλέπουμε μικρούς σταλακτίτες στην οροφή

Ακολουθεί μια αίθουσα, που στα αριστερά της, έχει ένα πολύ στενό πέρασμα, και θα αναφερθώ σε αυτό, παρακάτω. Προχωρώντας μέσα στο σπήλαιο, συναντάμε την επόμενη αίθουσα που έχει δύο διακλαδώσεις.

Στη δεξιά, συνεχίζει για λίγα μέτρα, ενώ στην αριστερή μετά από λίγα μέτρα έχει ένα μικρό παταράκι το οποίο είναι δύσκολο να το ανέβεις, και το σπήλαιο σταματάει εκεί.

Το στένωμα που είπαμε πριν, έχει μήκος περίπου 2-3μ και λόγο των πετρών που έχει κάτω, είναι λίγο επίπονο. Αν είστε τυχεροί, σε αυτό το σημείο μπορείτε να δείτε κάποια ορυκτά όπως Μαλαχίτη

Η μικρή αίθουσα που συναντάμε, είναι αρκετά χαμηλή με ύψος 50cm και διαστάσεις 2.60x7.40μ, και από πολύ μικρά σημεία "βλέπει" την αίθουσα με τις δύο διακλαδώσεις. Μέχρι πρότινος υπήρχε και μια νυχτερίδα μέσα σε αυτή.

Και άλλες φωτογραφίες:

Σπήλαιο Ερμή - Ζήρεια

2010-05-11T09:01:00.002+03:00

Την Κυριακή 9 Μαΐου 2010 ήρθε η μέρα να πάμε στο σπηλαίο Ερμή στη Ζήρεια, για τα σεμινάρια του ΣΠΕΛΕΟ. Το σπήλαιο βρίσκεται σε υψόμετρο 1650μ περίπου και βρίσκεται δυτικά της χαράδρας Φλαμπουρίτσα. Ο χωματόδρομος φτάνει πολύ κοντά, σε απόσταση 10-15λεπτά με τα πόδια και το μονοπάτι κάνει μια μικρή παράκαμψη μέχρι την είσοδο του σπηλαίου.

Η θέα από την είσοδο του σπηλαίου είναι εκπληκτική!

Η είσοδος του, είναι ευρύχωρη (μπαίνουμε σκυφτά) και στη συνέχεια ανοίγει και άλλο.

Υπάρχει δεμένο ένα βοηθητικό σχοινί στην αρχή αλλά δε θα το χρειαστούμε. Το σπήλαιο είναι κατηφορικό και στα πρώτα μέτρα γλιστράει λίγο περισσότερο.

Είναι πολύ ζωντανό σπήλαιο, ειδικά όσο κατεβαίνουμε συναντάμε μέσα ωραίους και σπάνιους σχηματισμούς. Συνεχίζοντας τη μόνιμα, κατηφορική μας πορεία, σε μερικά σημεία θα κατέβουμε με αντιστήριξη και σε λιγότερα με τη βοήθεια σχοινιού, απλά για να κρατιόμαστε.

Μετά από λίγο φτάνουμε σε μια αίθουσα που έχει σπασμένους μεγάλους σταλαγμίτες και σταλακτίτες, οι οποίοι πιθανόν καταστράφηκαν είτε από κάποια καθίζηση είτε από κάποιο σεισμό. Αυτό βέβαια πολύ παλιότερα, καθότι μιας και πεσμένη, είναι κολλημένοι στις θέσεις τους.

Ακολουθεί μία μικρή λίμνη (με τη νυχτερίδα της) και ακόμα ένα κατέβασμα,

και μετά ένα στενό πέρασμα μήκους 2-3μ, όπου συναντάμε σπάνιους σταλακτίτες σε σχήμα τσιγκελιού!

Στη συνέχεια αντικρίζουμε, μια φανταστική αίθουσα γεμάτη με μικρούς σταλακτίτες αλλά και μικρές λίμνες (γκουρ).

Σειρά έχει ένα πολύ ενδιαφέρον πέρασμα. Πρόκειται για ένα πολύ στενό σημείο, βάθους 1.60μ στο οποίο μπαίνουμε με τα πόδια στο πλάι, και για να το περάσουμε πρέπει να λυγίσουμε τα πόδια πάλι στο πλάι.

Κατά την επιστροφή μπορεί να μας βοηθήσει να έχουμε δέσει κάποιο σχοινάκι στην αρχή του περάσματος, ώστε να τραβηχτούμε και σιγά σιγά να βγούμε έξω.

Μετά από αυτό, συνεχίζεται το σπήλαιο σε ένα επίσης στενό τούνελ, το οποίο το αφήσαμε για αποστολή εκτός των σεμιναρίων. (Μπορείτε να δείτε τη συνέχεια εδώ)

Ακολουθεί το τελευταίο μάθημα των σεμιναρίων στον Επτάστομο στον Παρνασσό στις 15-16/5/2010!

Άλλες φωτογραφίες: